We Wrocławiu beatyfikowano M. Paschalis i dziewięć Towarzyszek ze Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety
Okres II wojny światowej (1939-1945) przyniósł wiele zniszczeń materialnych i duchowych. Cierpieli niewinni ludzie, którzy stanęli na przeszkodzie hitlerowskiemu okupantowi. Wiele osób duchownych, zakonnych i świeckich przelało krew z powodu wiary w Boga i swej przynależności do Kościoła. Sytuacja ta nie uległa większej zmianie na ziemiach zajętych przez żołnierzy Armii Czerwonej pod koniec wojny i tuż po jej zakończeniu. Lista świadków Chrystusa z tego okresu jest długa: księża, zakonnicy, siostry zakonne i świeccy byli zabijani, maltretowani i upokarzani. Wiele dziewcząt, kobiet i sióstr mimo ich bohaterskiego oporu zgwałcono, siłą i biciem doprowadzono je do takiego stanu, że dalsza obrona była niemożliwa. Często strzał z broni miał „uciszyć” ofiarę na zawsze.
Przez wiele lat o ich bohaterstwie nie wolno było mówić, dziś ich imiona wydobywa się z kart historii, aby pokazać współczesnemu człowiekowi niezłomnych świadków wiary. Wśród nich znajduje się grupa przeszło stu sióstr elżbietanek, które swoją śmiercią potwierdziły wierność Bogu, powołaniu i miłości do drugiego człowieka. Dziesięć wybranych sióstr reprezentuje wszystkie siostry elżbietanki, które zginęły z rąk żołnierzy Armii Czerwonej w różnych okolicznościach w 1945 r. na terenie Dolnego i Górnego Śląska oraz w innych miejscach.
Siostry pełniąc posługę miłosierdzia wobec bliźnich poniosły śmierć męczeńską w obronie godności i czystości własnej oraz innych.
Źródło: Siostry Elżbietanki/Wrocław
