Uroczystość Najświętszej Trójcy przypomina, że ważniejsze od wiedzy teologicznej są nasze relacje z Bogiem. Dzięki nim możemy narodzić się na nowo, choć tajemnica trójjedynego Boga przewyższa zdolności pojmowania ludzkiego intelektu. Na te aspekty zwraca uwagę Danuta Piekarz, od wielu lat współpracująca z Centrum Formacji Duchowej w Krakowie, w komentarzu na Uroczystość Trójcy Świętej, 4 czerwca.
Komentarz wideo:
1. Bóg umiłował świat
Być może utrwalił się w nas obraz ze średniowiecznych ołtarzy: Ojciec i Syn siedzą na tronach, a nad nimi unosi się Duch Święty. Są razem, ale jakby nic ich nie łączyło. Nie możemy, nawet w największym uproszczeniu, w taki sposób wyobrażać sobie Osób Boskich. Stworzenie świata, jego odkupienie i nieustanne uświęcanie są wynikiem ścisłego współdziałania Trójcy Świętej.
Czy wierzę w Boga, który codziennie z miłością działa w świecie i nie chce, aby ktokolwiek w nim zginął?
2. Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie
My nie wiemy, jak się żyje „jeden w drugim”. Gdy ktoś mówi, że przyjdzie u nas zamieszkać, zaraz rodzi się pytanie: Ile pokoi zajmie? Trochę rozumiemy, co oznacza żyć „jeden dla drugiego” albo „jeden z drugim”, ale nie pojmiemy, co czuje Chrystus, powtarzając, że jest w Ojcu. Modlimy się więc: Co dla zmysłów niepojęte, niech dopełni wiara w nas.
Czy mam taką wiarę?
3. Syna swego dał
Nikodem to cichy zwolennik Nazarejczyka. Był faryzeuszem, który uznawał w Jezusie nauczyciela przychodzącego od Boga, ale bał się do tego przyznać publicznie. Przychodził do Niego w nocy i prosił o wyjaśnienie nurtujących go problemów. Dowiedział się, że można narodzić się powtórnie i stać się dzieckiem Bożym przez przyjęcie Jezusa. Ile razy wsłuchujemy się w Jego Słowo – tyle razy przychodzi do nas z Ojcem i Duchem – do naszego serca, do naszej rodziny.
Pozwólmy Mu, by i teraz przeszedł!
Centrum Formacji Duchowej Salwatorianów, Kraków
