W centrum Niedzieli Miłosierdzia Bożego znajduje się zdumiewająca w hojności obietnica: „Kto w dniu tym przystąpi do Źródła Życia, ten dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar” (Dz. 300). Nie chodzi tylko o przebaczenie grzechów – to dokonuje się w każdej ważnej spowiedzi. Jezus obiecuje coś więcej: całkowite darowanie także kar za grzechy.
Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Photo credit: Canva, A. Niedźwiecki
Tekst został opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
„Pragnę, aby święto Miłosierdzia było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników” (Dz. 699) – obiecuje Chrystus. Imówi jeszcze mocniej: „Dusze giną mimo mojej gorzkiej męki. Daję im ostatnią deskę ratunku, to jest święto Miłosierdzia mojego” (Dz. 965). To zdanie nie pozostawia złudzeń – chodzi o sprawę ostateczną: zbawienie duszy.
„Kto w dniu tym przystąpi do Źródła Życia…”
W centrum tego dnia stoi obietnica zdumiewająca w swojej hojności: „Kto w dniu tym przystąpi do Źródła Życia, ten dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar” (Dz. 300). Sam Chrystus wyjaśnia:
„W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia mego, wylewam całe morze łask na dusze (…); niech się nie lęka zbliżyć do mnie żadna dusza” (Dz. 699). Kluczem jest jedno słowo: ufność. Nie doskonałość, nie bezgrzeszność – lecz zaufanie.
Decyzja Kościoła: dar odpustu
Tę obietnicę Jezusa Kościół potwierdził i umocnił. Jan Paweł II, kierując się troską o zbawienie wiernych, ustanowił II Niedzielę Wielkanocną Niedzielą Miłosierdzia Bożego i związał z nią odpust zupełny (dekret Misericors et miserator, 5 maja 2000 r.).
Odpust zupełny oznacza darowanie przed Bogiem wszystkich kar doczesnych za grzechy już odpuszczone co do winy. To realna pomoc w drodze do Nieba.
Aby go uzyskać, należy spełnić zwykłe warunki:
– spowiedź sakramentalna (może być wcześniej; w tym dniu należy być w stanie łaski uświęcającej)
– Komunia święta
– modlitwa w intencjach papieskich
– brak przywiązania do jakiegokolwiek grzechu
Ponadto w samą Niedzielę Miłosierdzia:
– wziąć udział w nabożeństwie ku czci Bożego Miłosierdzia
– lub przynajmniej odmówić przed Najświętszym Sakramentem „Ojcze nasz” i „Credo”, dodając pobożne wezwanie do Jezusa Miłosiernego, np.: „Jezu Miłosierny, ufam Tobie”.
„Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który – przynajmniej z sercem skruszonym – skieruje do Pana Jezusa Miłosiernego jedno z prawnie zatwierdzonych pobożnych wezwań” – podkreśla dokument.
To prosta droga – dostępna dla każdego.
A jeśli ktoś nie może?
Chorzy, osoby starsze, opiekunowie czy ci, których zatrzymują poważne obowiązki – także mogą uzyskać odpust zupełny, jeśli:
– wzbudzą pragnienie, by nie być przywiązanym do żadnego grzechu
– odmówią przed wizerunkiem Jezusa Miłosiernegomodlitwę «Ojcze nasz» i Credo, dodając pobożne wezwanie do Pana Jezusa Miłosiernego (np. «Jezu Miłosierny, ufam Tobie»).
– postanowią wypełnić zwykłe warunki, gdy tylko będzie to możliwe – i potem je wypełnią
Jeśli nawet to jest niemożliwe, wystarczy duchowe zjednoczenie z wiernymi, , spełniającymi w zwyczajny sposób przepisane praktyki w celu otrzymania odpustu,ofiarowanie Miłosiernemu Bogu modlitwę, a wraz z nią cierpień związanych z chorobą czy trudami życia i postanawiając spełnić warunki uzyskania odpustu zupełnego, gdy tylko będzie to możliwe.
Odpust zupełny w Niedzielę Miłosierdzia Bożego można ofiarować za siebie lub za duszę w czyśćcu cierpiącą, ratując ją z czyśćca.
„Ostatnia deska ratunku”
Odpust zupełny można uzyskać także za pobożnie odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy przez wystawionym lun schowanym w tabernakulum Najświętszym Sakramentem – w każdym dniu.
Odpust zupełny można uzyskać dla siebie lub ofiarować go za dusze zmarłych, ratując tym samym dusze z czyśćca.
Pan Jezus namawiał do ratowania tych dusz od cierpień, powiedział: „O, gdybyś znała ich mękę, ustawicznie byś ofiarowała za nie jałmużnę ducha i spłacała ich długi Mojej sprawiedliwości” (Dz 1226).
Jeżeli wierny z powodu choroby lub innej słusznej racji nie może wyjść z domu, ale odmówi Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, pod zwykłymi warunkami również zyskuje odpust zupełny (Dekret Penitencjarii Apostolskiej z dnia 12.01.2002 dotyczy całego terytorium Polski).
Dorota Niedźwiecka
