Gdy prawda staje się przestępstwem, milczenie jest współudziałem. Prezydent Karol Nawrocki przerwał ten chocholi taniec, stając po stronie matki i życia.
Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Źródło: EWTN Polska| 22 kwietnia 2026 |
Photo credit:
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
Ostrzegała przed złem, groziło jej więzienie
To akt sprawiedliwości, na który czekaliśmy miesiącami. 13 kwietnia 2026 roku prezydent ułaskawił Weronikę Krawczyk, matkę trojga dzieci. Za co? Co było jej „winą”?
„Winą” było ostrzeżenie innych kobiet przed ginekologiem Piotrem A., który wielokrotnie sugerował jej zabicie własnego syna, twierdząc, że dziecko urodzi się z zespołem Downa. Mały Franek urodził się zdrowy, ale przez lata stresu wywołanego presją lekarza cierpi dziś na mutyzm wybiórczy.
Dyktat przeprosin kontra prawo naturalne
Pani Weronika ostrzegła w sieci inne kobiety przed A. Zrobiła to, co zrobiłaby każda normalna kobieta. Bez hejtu, oszczerstw. Pisała prawdę. Za to A. ze swoimi pomagierami, adwokatami z Gdańska, podał ją do sądu. A ten skazał kobietę na prace społeczne i upokarzające publiczne przeprosiny lekarza. Matka odmówiła, bo sumienie nie pozwalało jej kłamać i przepraszać za obronę życia.
Zamiast rozliczyć medyka, o którego traumatycznych praktykach donosiły też inne pacjentki, system chciał wsadzić ofiarę do więzienia na półtora miesiąca. Św. Tomasz z Akwinu w swojej „Sumie Teologicznej” nauczał, że prawo ludzkie sprzeczne z dobrem człowieka jest „raczej perwersją prawa”.
Patrzę na tą sytuację i zastanawiam się do jakiego miejsca właśnie dotarliśmy? Potrzebny był aż prezydent? Lekarz, adwokaci, sędzia – nie znalazł się nikt? Nie byloby tego całego zamieszania, tego absurdu, gdyby nie fakt, że w Polsce i szerzej, w świecie zachodnim, jest przyzwolenie na szerzenie ideologii, czy jak kto woli, moda na wyłączanie racjonalnego myślenia. A że idzie ona pod prąd prawdy, a nawet zdrowego rozsądku, tym gorzej dla nich.
Jedno jest pewne. Decyzja prezydenta to triumf godności nad sądową bezdusznością. Co dalej? Czy dalej jest ściana? Różne argumenty przychodzą mi przez myśl. Powołam się na klasyka. Jak pisał św. Augustyn: „Prawo niesprawiedliwe nie jest prawem” (De libero arbitrio). Koniec kropka.
Brukselskie bezprawie i walka o wartości
Ten sam mechanizm ideologicznego nacisku widzimy dziś w Luksemburgu. Trybunał Sprawiedliwości UE uderzył właśnie w Węgry za prawo chroniące dzieci przed ideologią LGBTI+, uznając, że narusza ono mityczne „wartości unijne” .
I kiedy słyszę ten argument o „wartościach unijnych” to już wiem, że coś tu grubo śmierdzi. Nazywajmy rzecz po imieniu: to czyste bezprawie, bo traktaty nie dają Brukseli kompetencji do meblowania sumień narodów. Grupa urzędników, najcześciej przez nikogo wcześniej nie wybieranych, postanowiła powiedzieć nam, Europejczykom, co to są „wartości unijne”. Powiedzieć sędziowską pałką – dodajmy.
No dobrze, ale co to za przejaw? Pisząc wprost to objaw „cywilizacji śmierci”, o której mówił św. Jan Paweł II: „Ustawy, które dopuszczają bezpośrednie zabójstwo niewinnych istot ludzkich (…) pozostają w całkowitej sprzeczności z nienaruszalnym prawem do życia i dlatego nie mają mocy prawnej” (Evangelium Vitae). Koniec kropka.
Stajemy po stronie życia i natury
Jako chrześcijanie mamy prawo do swobodnej wymiany informacji oraz głoszenia prawdy w przestrzeni publicznej. Sprawa ułaskawionej matki i naciski na Węgry to ta sama bitwa o wolność. My stoimy na twardym gruncie prawa naturalnego: w łonie matki jest życie ludzkie od poczęcia. Każdy, kto próbuje to życie niszczyć lub karać za jego obronę, występuje przeciwko fundamentom cywilizacji.
Dziękujemy za ten akt wsparcia dla matki, która miała odwagę powiedzieć „nie” aborcyjnej presji.
Krzysztof Kunert
Zobacz także:
słowa kluczowe:
