Rozważanie z I konferencji Rekolekcji Papieskich głoszonych przez J.E. bp Erika Vardena – cystersa/trapisty i ordynariusza Trondheim w Norwegii.
Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Źródło: https://coramfratribus.com/
Photo credit: EWTN Polska
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
Wielki Post stawia nas przed tym, co istotne. Wprowadza nas — materialnie i symbolicznie — w przestrzeń odartą ze zbyteczności. Rzeczy, które nas rozpraszają, nawet te, same w sobie dobre, zostają na pewien czas odsunięte. Dobrowolnie przyjmujemy okres powściągliwości zmysłów.
Wierność przykładowi i przykazaniom Chrystusa jest znakiem rozpoznawczym chrześcijańskiej autentyczności. Miara pokoju, który ucieleśniamy — tego szczególnego pokoju, „którego świat dać nie może” — świadczy o stałej obecności Jezusa w nas. Musimy o tym pamiętać szczególnie teraz, gdy Ewangelia bywa niekiedy wykorzystywana jako broń w wojnach kulturowych.
Wszelka instrumentalizacja chrześcijańskiego języka i symboli powinna spotkać się ze sprzeciwem — nie tylko w formie zwykłego oburzenia, ale poprzez nauczanie zasad autentycznej walki duchowej. Chrześcijański pokój nie jest bowiem obietnicą łatwego życia; jest warunkiem przemiany społeczeństwa.
Nadszedł czas, aby wyartykułować radykalizm chrześcijańskiego „pokoju”, przypominając sobie i innym prawdę zawartą w nieśmiertelnych słowach św. Jana Klimaka: „Nie ma większej przeszkody dla obecności Ducha w nas niż gniew”.
Kościół nasyca nasz program wielkopostny pokojem. Nie umniejsza przy tym wezwania do walki z wadami i szkodliwymi namiętnościami — jego język to „Tak, tak”, „Nie, nie”, a nie „raz tak, raz nie”.
Zamiast tego, na początku wielkopostnych zmagań, Kościół daje nam kojącą melodię jako ścieżkę dźwiękową tego czasu: traktus o niezwykłym pięknie, który od ponad tysiąca lat jest śpiewany w Pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu, wprowadzając w opis kuszenia Chrystusa na pustyni.
Traktus ten oparty jest na tekście Psalmu 91 (90), Qui habitat. To dzieło melodycznej egzegezy zasługuje na uwagę. Nie jest jedynie reliktem dawnej estetyki; niesie ze sobą żywotne przesłanie.
Na przesłanie to wrażliwy był św. Bernard z Clairvaux. W Wielkim Poście 1139 roku wygłosił cykl siedemnastu kazań na temat Qui habitat, rozważając, co oznacza życie w łasce, gdy walczymy ze złem, wspieramy dobro, bronimy prawdy i podążamy drogą exodusu z niewoli ku ziemi obiecanej. Wzywał, by nie zbaczać ani w prawo, ani w lewo, zachowując pokój i świadomość, że pod tym, co czasem wydaje nam się stąpaniem po linie, „są wiekuiste ramiona”.
Święty Bernard wzywa nas do pełnego miłości i trzeźwego uczniostwa.
słowa kluczowe: Wielki Post 2026, rekolekcje wielkopostne, biskup Erik Varden, pokój chrześcijański, walka duchowa, Psalm 91, Qui habitat, św. Bernard z Clairvaux, św. Jan Klimak, Kaplica Paolińska, duchowość chrześcijańska, trapista, Trondheim, orędzie na Wielki Post, nawrócenie.
